Een eerlijk verhaal over een miskraam.....

"Ik moet jullie iets vervelends vertellen….", zei de echoscopist. Ik wist al wat ze ging zeggen, ik zag het namelijk zelf op het scherm. Het kloppende hartje ontbrak. Tijdens de vorige echo was het niet te missen geweest, maar nu was er niets. Ik werd stil terwijl de echoscopist haar best deed om hulpvaardig te zijn. Ze vroeg of we in een aparte ruimte op de dokter wilden wachten, of terug wilden naar de grote wachtkamer. Vol vrouwen met dikke buiken. Ik was zelf nog niet zo lang zwanger, maar mijn dromen waren natuurlijk groot. We hadden gepraat over hoe het zou zijn. Over de namen die we mooi en vooral niet mooi vonden. Dachten na over de babyuitzet en wat we zouden doen met hulp wanneer de baby zou komen.

De dokter legde samen met een assistente onze opties uit. Nou ja, vooral mijn opties. Het ging om mijn lichaam. Wilde ik wachten totdat de miskraam vanzelf op gang kwam, wilde ik medicatie of toch een medische ingreep? Wat een vragen. Ik vroeg of ik even mocht nadenken hierover, dat kon. Voor de zekerheid kreeg ik alvast de medicatie mee naar huis om zelf de miskraam te bespoedigen.

Twintig minuten later zaten we bij onze vaste plek waar we na afspraken bij de fertiliteitsartsen vaak kwamen. Of het nou positief, neutraal of negatief nieuws was, een taartje eten bij deze taartenwinkel was bijna een traditie na het ziekenhuis. Nog misselijk van de zwangerschapshormonen besloot ik een taartje te bestellen en het niet te houden op alleen gemberthee. Mijn partner en ik konden wel een stukje vreugde gebruiken…..

Toen ik thuiskwam besloot ik met veel tegenzin toch te gaan voor de medicatie die de dokter had meegegeven. Op deze manier hield ik, naar mijn idee, zelf de meeste controle. Hoe ellendig het ook was. Mijn partner lichtte thuis de mensen in die al wisten over de zwangerschap. Dat scheelde enorm, want zo hoefde ik zelf niets uit te leggen.

De misselijkheid verdween na de "echte" miskraam redelijk snel, maar mijn lichaam bleef nog een tijdje onder de invloed van zwangerschapshormonen. In gedachten ging ik vaak terug naar wat ik anders had kunnen doen. Misschien had ik dan nog een levende baby in mijn buik gehad. Natuurlijk zei iedereen om me heen dat het geen verschil had gemaakt, dat het sowieso op deze manier was geëindigd. Maar blijkbaar deden mijn hersenen hun uiterste best om de uitslag te veranderen.

Gedachten over wat ik anders had kunnen doen waren niet het moeilijkste. De zwaarste gedachte was: "Wat als het sowieso niet gaat lukken in de toekomst?" Ik probeerde hier zo min mogelijk in te blijven hangen en vast te houden aan geloof en vertrouwen. Maar dat was niet makkelijk.

Het voelde voor mij niet zo, maar ik was zeker niet de enige. Eén op de vier vrouwen in Nederland krijgt ooit een miskraam: het verlies van een baby in de eerste 16 weken van de zwangerschap. De emotionele impact is vaak groot. Het lichamelijke proces kan heftig zijn en het herstel ervan kan lang duren, weet ik helaas uit ervaring.

Als je "miskraam" googelt, wordt aangeraden om ruimte te maken voor rouw. Maar hoe rouw je om dromen die nog niet waargemaakt waren? Wat mij wel hielp was erover praten, onder andere met vriendinnen. Het verdriet verdween niet, maar het maakte me wel minder eenzaam. Want dat is het belangrijkste wat ik je wil meegeven: je hoeft dit niet alleen te dragen.